( اسم - فعل - حرف ) كلمه بر سه قسم است : اسم - فعل - حرف ، و حرف در اينجا غير حرفى است كه گفته شد ، آن حرف كلمه نيست و معنى ندارد ، و اين حرف كلمه است و معنى دارد ، آن حرف تنها است ، و اين حرف مىشود از چندى از آنها مركّب شود ، آنها را " حروف المبانى " گويند ، يعنى مبنى و ساختمان كلمه و كلام از آنها مىشود و اينكه نوعى از كلمه است " حروف المعانى " گويند ، يعنى با فعل و اسم كه تركيب مىشود معنائى را ميفهماند . ( اسم ) در لغت بمعنى علامت و نشانه است ، يعنى چيزى كه چيز ديگر را نشان بدهد ، نشان دادن حسّى يا عقلى ، چه لفظ باشد يا غير لفظ ، و اسم لفظى را هم كه اسم ميگويند چون از جهتى نشان‌دهنده مسمّى است ، و در اصطلاح كلمه‌ايست كه بشود به معنايش چيزى نسبت داد ، مانند : انسان ، علم ، كاسب . ( فعل ) در لغت بمعنى كار است ، و در اصطلاح كلمه‌ايست كه دلالت مىكند بر مصدرى و نسبت‌دادن آن مصدر به چيزى ، مانند " علم دانست " " ضرب - زد " در اين دو كلمه " علم و ضرب " به كسى نسبت داده شده ، و يكى از زمانهاى سه‌گانه ( ماضى : گذشته ، حال : اكنون ، مستقبل : آينده . ) لازمه نسبت دادن مصدر است ، زيرا نسبت دادن مصدر نميشود مگر در ظرفى ، و معنى مصدر خواهد